In de ochtend was het nog lekker en het zonnetje scheen vrolijk over het 'park'. Omdat ik me pas vanaf een uur of één bij het Outdoor Center in zou kunnen schrijven voor het raften op de Nenana River, ging ik eerst nog even de meest toeristische wandeling maken. Dat is Horseshoe Trail en loopt rond een meer in de vorm van een... Juist! Het was een mooie, maar naar mijn mening iets te beschaafde hike. Toch kon ik het gevoel voor humor van degenen die de route ooit uitgezet hebben wel waarderen: ergens halverwege zit een afdaling waar je ongetraind met gemak vanaf kunt, maar weer op geef ik het je te doen. Dat onderkenden ook de zondagswandelaars die ik onderweg passeerde. Op de terugweg bleken ze allemaal op dat punt te zijn omgekeerd.
Om één uur schreef ik me in en 'n uurtje later werd ik opgehaald om bij het hoofdgebouw een paar kilometer verderop in een drysuit te worden gehesen (dit i.v.m. de temperatuur van het water van de Nenana, die door het smeltwater van nabije gletsjers extreem laag is). Hierna gingen we met een busje een flink stuk stroomopwaarts, kregen we instructies en werden we te water gelaten. Het was echt een geweldige ervaring. Met staande golven, afdalingen en stroomversnellingen (tot categorie IV, dus nog net niet de Colorado River) die veelzeggende namen hadden als Coffee Grinder, Double Razorblade en Train Wreck peddelden we voor wat we waard waren en raasden zo, tussen twee steile rotswanden door, een krappe 23 kilometer de rivier af.
De hele tocht bleef het droog, al waren we wel later van start gegaan vanwege de eerder genoemde regen. Zodra we terugkwamen begon het echter weer in volle hevigheid op onze hoofden neer te dalen. Ik zag mijn voorgenomen klim naar de top van Mt. Healy in gevaar komen en toen ik op de klok keek, was het eigenlijk al geen optie meer. Er stond namelijk zo'n vier uur voor de beklimming en ik had er nog geen drie meer voor de laatste bus vertrekt. Ik besloot wat risico te nemen en met meer getrainde bergbenen dan bij Mt. Marathon het geval was, stormde ik in volle vaart de berg op. Hoewel het niet overal altijd even gemakkelijk ging, bereikte ik in precies anderhalf uur de top. Daarna ben ik letterlijk naar beneden gerend en was zo uiteindelijk in een half(!) uur weer beneden. Die shuttle haalde ik dan ook met gemak.
Na drie nachten in een ijskoude tent ben ik, na een van de meest indrukwekkende treinreizen (op die naar Seward na) die ik ooit gemaakt heb, weer terug in Anchorage waar mijn reis ook begon. Vandaag zal grotendeels besteed worden aan het doen van dingen waar ik eerder nog niet aan toegekomen was, het pakken van m'n spullen, het bijwerken van m'n reisverslag en het uitzoeken van hoe ik morgen het beste naar het vliegveld kan lopen. Dat moet goed te doen zijn.
Dit laaste schrijvende, bemerk ik me opeens dat ik nog helemaal niks over Fairbanks geschreven heb. Wel, daarover meer wanneer ik jullie over enkele dagen weer zie, al moet ik nog even kwijt dat het lastig slapen is wanneer het niet donker wordt. Terwijl ik om half twee 's nachts van het vliegveld naar het hostel liep, zag ik een familie (met kinderen) in een parkje zitten picknicken. Daartegenover staat natuurlijk wel dat het daar 's winters nooit helemaal licht wordt. Dat zou ik, denk ik, toch niet trekken.
