Van Kodiak via Chignik naar Unalaska (Dutch Harbor)

Wel, het heeft even mogen duren, maar na ruim drie dagen onderweg te zijn geweest, is het best wel lekker om weer eens vaste grond onder je voeten te voelen. De veerboot waarop we gekomen zijn, was weliswaar zeewaardig, maar dermate klein dat elke golfje voelde als een... Tja, als een wat eigenlijk?



De eilandjes onderweg boden vaak een troosteloze aanblik. Er stonden maar een paar huisjes, en de huisjes die er stonden waren allemaal dermate vervallen, dat je je niet voor kon stellen dat daar mensen in woonden. Het bleek toch het geval en er waren zelfs heel wat mensen op de veerboot die afkomstig waren uit, of gingen werken op één van deze Aleutian Islands (denk: rotsen, vulkanen, mist en wolken).

Aan boord waren overigens ook de grootmoeder van Jewel met haar zus (dus oudtante van de bekende zangeres) waarvan de laatste iedereen die maar geïnteresseerd was (of leek) een op 'n alternatieve geneeswijze gebaseerde massage aanbood, waarbij je zowat een been werd uitgetrokken. Maar 't was allemaal heel erg gezond en met name goed voor je organen en bloedsomloop. Bijzonder, erg bijzonder...

Eenmaal in Unalaska bleek het veel te koud om in een tentje in de onbeboste bergen te kamperen. En erg toeristisch is het hier ook al niet. De enige optie was eigenlijk een kamer te nemen in het Grand Aleutian (voor het luttele bedrag van $275,- per nacht, toeslagen niet meegerekend). Edoch, na wat rondgevraagd te hebben, wisten we met een groepje van drie een overnachting te regelen bij iemand thuis. Ook al zo'n kleurrijk type, in een misschien nog wel kleurrijker huis (paars).

Het beloven een paar mistige dagen te worden, hier op het dubbeleiland. Niettemin verwacht ik er veel van en plan nu al minstens twee bergbeklimmimngen. Alhoewel Bunker Hill (waar nog een stevig robbertje met de Japanners is gevochten) natuurlijk geen echte berg te noemen is. Zojuist hebben we al een rondleiding gehad door een Russisch-orthodoxe kerk en wat hier nog meer te beleven valt, zal de tijd en de Lonely Planet ons leren.

Tot zover voor vandaag. Ik laat weer van me horen als ik in Fairbanks ben (over drie dagen).

Een groet met zeebenen,

Michiel

PS Kreeg net te horen dat de man die op dit eiland kayaks en mountainbikes verhuurt een aantal weken afwezig is, dus ik zal weer iets met anderen moeten ritselen. Maar da's hier gelukkig de normaalste zaak van de wereld.

PS II Ga zometeen pootje baden in de Beringzee.

Sprookjesbos

Gisteren arriveerden we dan eindelijk op Kodiak Island. Het was een tocht van een uur of dertien, de slaapcabines waren allemaal bezet en we moesten dus genoegen nemen met een slaapplaats in de vorm van een daartoe niet bestemde bank op het voorschip. Natuurlijk wisten we dit op voorhand, maar het blijft een bijzondere ervaring.

De ene helft van de passagiers op de Tustumena (veerboot) bestond uit vissers die werk hadden, dan wel zochten op dit smaragdgroene eiland. De anderen waren voornamelijk inheemse mensen die hier woonden en om de een of andere reden naar het schiereiland van Kenai waren afgereisd. Ik heb veel mooie verhalen mogen horen en heb aan even zoveel weinig tot geen aandacht besteed.

Aangekomen in de haven van Kodiak ben ik naar het Visitors Center gegaan, waar men mij er uiteindelijk van wist te overtuigen niet naar het geplande Buskin River te gaan. Daar had kennelijk een stevige grizzly duchtig huisgehouden. Nou had ik dat graag met eigen ogen willen zien, maar het zou op z'n minst negen mijl lopen zijn geweest en met een zware rugtas gaat dat lastig.

Ik werd verwezen naar Fort Abercombie, waar ik m'n tentje ook op mocht zetten en wat volgens de dienstdoende mensen ter plekke eigenlijk nog een veel mooiere omgeving zou zijn ook (overigens nog steeds twee uur ploegen richting die plek). Maar goed dat ik daar toch naar geluisterd heb. Waar ik terecht ben gekomen is echt met geen pen te beschrijven (wel, met een pen misschien nog wel).



Ik sta momenteel op de rand van een rotspartij die uitkijkt over de onderliggende baai. De bomen staan er dicht op elkaar en zijn met mos overwoekerd. Voor me dus de zee en overal rondom liggen meren. Adelaars zwermen in ongekende hoeveelheden boven mijn hoofd en dan heb ik het nog niet eens over de grizzlyberen gehad, want die zijn hier talrijk. Ik ga ze zometeen op m'n mountainbike opzoeken. Ik heb er nu al zin in.

En morgen weer door naar de Aleutian Islands. Nee, echte rustmomenten zijn er niet (en da's maar goed ook).

Een groet met (verplichte) fietshelm,

Michiel

Homestead Trail & the Spit

Ben vanmorgen vroeg opgestaan. Na de douche twintig minuten bezet gehouden te hebben, ben ik gaan ontbijten bij een restaurant dat getipt werd door de Lonely Planet. Zoals je weet kun je daar altijd op vertrouwen. Lekker rendier gegeten (niet voor het eerst) hashbrowns, sop-eieren, sourdough en meer. Goede koffie ook.



Daarna heb ik bij het hostel een mountainbike gepakt en ben de 'bergen' in gereden (de Homestead Trail). Erg gaaf en tamelijk pittig (ik heb in ieder geval last van mijn benen, nu). Eenmaal boven had je een prachtig uitzicht over de baai en Cook Inlet (waar de bekende peperkoekmijnheer, Kapitein Koek, een doorgang naar de Atlantische Oceaan gevonden meende te hebben.) Ook nog gezocht naar Silver Creek en meerdere malen oog in oog gestaan met een eland (stond ik op de kaart de juiste route te zoeken, komt er een naast mij staan...)

Daarna ben ik in een rotvaart naar beneden gereden. Was behoorlijk stijl en bochtig, maar ik ben heelhuids in het dal gearriveerd. Vervolgens ben ik The Spit opgereden (een landtong die 8 mijl het water in loopt en aan het einde waarvan ik vanavond de veerboot naar Kodiak neem). Ik ga er vanavond heen liften, of bij het hostel vragen of er iemand zo aardig is me vanavond met de auto te brengen.

Ga zo bij het Visitors Center een kaart van Kodiak Island scoren en nog wat te eten en te drinken voor onderweg halen. Ik hoop dat ik in Kodiak ook de mogelijkheid heb om te internetten.

Michiel

Een nieuwe update uit Seward...

Het MSN'en zal vanaf hier niet gaan lukken. Een nieuwe mobiel kopen lijkt me in Seward, Homer, of welke plek ik voor Fairbanks ook aandoe vrijwel onmogelijk. Denk je 's in: een stadje met 1225 inwoners, waarvan de helft op zee zit (over het algemeen vissers) is niet voorzien van een winkel met dergelijke dingen. Er is één supermarkt, en die ligt vijf mijl buiten de bewoonde wereld. Ik ga proberen in Homer een telefoonkaart te scoren, zodat ik je van daaruit kan bellen. Ik mis jou namelijk ook enorm en het is stevig balen.

Ik heb gisteren Mount Marathon beklommen en nu snap ik waarom de deelnemers daarop massaal hun benen breken. Overal afgronden, enorm stijl en ongetraind gewoon niet te doen.



Ik ben tot tweederde gekomen en kreeg van mijn kompaan uit Alaska (die doet dit driemaal per week, in voorbereiding op de race on the 4th of July) te horen dat het voor een beginneling zeker niet slecht was. Dat kan ook beleefdheid geweest zijn, want in de tijd die ik nodig had om tot tweederde te komen haalde hij de top. Maar ik kon niet meer en was echt kapot.

Ik ga zo een fiets huren en Lost Lake trail volgen (als die route niet ondergesneeuwd is). Lukt dat niet, dan beproef ik mijn geluk op Resurrection Road.

Michiel

Een overzicht van mijn avond-turen in Alaska

Had me vanmorgen verslapen, maar gelukkig had ene Noel (een Ier met wie ik gisteren ben gaan hiken/bergbeklimmen en die dezelfde trein naar Seward moest hebben) me nog net op tijd - is 06:15 am - weten te wekken. De taxi stond al voor... Dus ik m'n ouwe kloffie aan en in 3 minuten (ongelogen!) waren we onderweg. Trein dus nog net gehaald. Gelukkig, anders had ik een dag moeten wachten, en was het schema in gevaar gekomen.



Die hike naar Flat Top Mountain en Wolverine Peak was overigens te gek. Echt onbegaanbaar en af en toe zakte je tot je middel in de sneeuw. met die Ier, een of andere Belgische commando (Peter) en ik bereikten we de top in eenderde van de tijd die daarvoor staat. Daarna was ik bekaf. Naar beneden zijn we op onze kont door de sneeuw 800 meter in sneltreinvaart naar beneden gegleden. Cool (n beide opzichten)!

Het heeft hier overigens tot vijf dagen geleden gesneeuwd en hoewel de temperatuur nog aangenaam is, smelt dat witte goedje maar langzaam. Ga straks de bekende Marathon Mountain beklimmen (met een kamergenoot uit Alaska, al zei die dat de kans klein was dat we de top zouden halen.) Ach wat, wie niet waagt, die niet wint... En morgen dan Lost Lake Trail. Bij het Visitors Center zeiden ze dat als ik die volledig zou lopen, mij de eeuwige roem van Seward deelachtig zou worden.

Wow, ik ben nu nog onder de indruk van de treinreis hierheen (door de bergen, langs blauwe meren, gletsjers en veel wildlife)! Ja, zelfs de eerste wolf is gespot. De beer moet waarschijnlijk/hopelijk nog komen... Hier in de baai bij Seward moet je trouwens Orca's kunnen zien, en laat ik daar nu net op uitkijken...

Michiel

PS Zo'n baard is niet echt mijn ding.