Whitewater!

Ondanks het onwaarschijnlijke scenario (voor het eerst sinds ik hier ben, valt de regen hier met bakken uit de lucht) dat volledig in stijd was met mijn strakke, maar zonnige planning is het me vrijdag toch gelukt zowel te raften als te hiken. Aangezien er veel water was maar geen wijn, hoefde het ene niet bij het andere gedaan te worden om (verdund) een resultaat te bereiken dat maar de helft zou zijn geweest van wat ik oorspronkelijk voor ogen had.

In de ochtend was het nog lekker en het zonnetje scheen vrolijk over het 'park'. Omdat ik me pas vanaf een uur of één bij het Outdoor Center in zou kunnen schrijven voor het raften op de Nenana River, ging ik eerst nog even de meest toeristische wandeling maken. Dat is Horseshoe Trail en loopt rond een meer in de vorm van een... Juist! Het was een mooie, maar naar mijn mening iets te beschaafde hike. Toch kon ik het gevoel voor humor van degenen die de route ooit uitgezet hebben wel waarderen: ergens halverwege zit een afdaling waar je ongetraind met gemak vanaf kunt, maar weer op geef ik het je te doen. Dat onderkenden ook de zondagswandelaars die ik onderweg passeerde. Op de terugweg bleken ze allemaal op dat punt te zijn omgekeerd.



Om één uur schreef ik me in en 'n uurtje later werd ik opgehaald om bij het hoofdgebouw een paar kilometer verderop in een drysuit te worden gehesen (dit i.v.m. de temperatuur van het water van de Nenana, die door het smeltwater van nabije gletsjers extreem laag is). Hierna gingen we met een busje een flink stuk stroomopwaarts, kregen we instructies en werden we te water gelaten. Het was echt een geweldige ervaring. Met staande golven, afdalingen en stroomversnellingen (tot categorie IV, dus nog net niet de Colorado River) die veelzeggende namen hadden als Coffee Grinder, Double Razorblade en Train Wreck peddelden we voor wat we waard waren en raasden zo, tussen twee steile rotswanden door, een krappe 23 kilometer de rivier af.

De hele tocht bleef het droog, al waren we wel later van start gegaan vanwege de eerder genoemde regen. Zodra we terugkwamen begon het echter weer in volle hevigheid op onze hoofden neer te dalen. Ik zag mijn voorgenomen klim naar de top van Mt. Healy in gevaar komen en toen ik op de klok keek, was het eigenlijk al geen optie meer. Er stond namelijk zo'n vier uur voor de beklimming en ik had er nog geen drie meer voor de laatste bus vertrekt. Ik besloot wat risico te nemen en met meer getrainde bergbenen dan bij Mt. Marathon het geval was, stormde ik in volle vaart de berg op. Hoewel het niet overal altijd even gemakkelijk ging, bereikte ik in precies anderhalf uur de top. Daarna ben ik letterlijk naar beneden gerend en was zo uiteindelijk in een half(!) uur weer beneden. Die shuttle haalde ik dan ook met gemak.

Na drie nachten in een ijskoude tent ben ik, na een van de meest indrukwekkende treinreizen (op die naar Seward na) die ik ooit gemaakt heb, weer terug in Anchorage waar mijn reis ook begon. Vandaag zal grotendeels besteed worden aan het doen van dingen waar ik eerder nog niet aan toegekomen was, het pakken van m'n spullen, het bijwerken van m'n reisverslag en het uitzoeken van hoe ik morgen het beste naar het vliegveld kan lopen. Dat moet goed te doen zijn.

Dit laaste schrijvende, bemerk ik me opeens dat ik nog helemaal niks over Fairbanks geschreven heb. Wel, daarover meer wanneer ik jullie over enkele dagen weer zie, al moet ik nog even kwijt dat het lastig slapen is wanneer het niet donker wordt. Terwijl ik om half twee 's nachts van het vliegveld naar het hostel liep, zag ik een familie (met kinderen) in een parkje zitten picknicken. Daartegenover staat natuurlijk wel dat het daar 's winters nooit helemaal licht wordt. Dat zou ik, denk ik, toch niet trekken.

Denali & Mt. McKinley

Heb hier in Denali niet echt de mogelijkheid om contact te zoeken. Oftewel: ik heb een camping geboekt waar je zonder auto niet kunt komen en dus volledig afhankelijk bent van de shuttlebussen. Damn, de eerste keer dat ik hier geconfronteerd word met het niet hebben van m'n rijbewijs!



Gelukkig zijn de grizzlies inmiddels gespot, al zorgen ze wel dat ze op een afstandje blijven. Op de foto's zijn ze dan ook erg klein. Al had er vanmorgen wel een de ballen om over het midden van Park Road te gaan lopen. Ik zat toen in zo'n busje, dus zag 'm langslopen zoals we in Yellowstone de bizons zagen passeren. Dat was top!

In het tentje is het overigens erg koud en omdat ik weinig zin heb om me aan de stenge voedselvoorschriften te houden, leef ik hier van de snelle hap, waar ik wel 15 mijl voor moet reizen... en dan is het nog stinkend duur ook.

Wel, ik ga 's kijken of ik het raften en het hiken kan combineren, anders kies ik morgen voor het laatste.

Uniktali en Mt. Ballyhoo

Toegegeven, ik zou een dag of wat niet mailen, maar zit nu toch even te bekomen van een zware klim en een niet te versmaden maaltijd in het Grand Aleutian.



Vanmorgen schalde om zeven uur het inmiddels klassieke 'Michiel, wakker worden!' door onze slaapkamer. We hadden gisteren, na een tocht van tien mijl langs Pyramid Mountain over Uniktali Trail in Unalaska, afgesproken vandaag Mt. Ballyhoo (1641 meter) te beklimmen. We hesen ons in onze warme kleren en zijn direct vertrokken.

Onderweg stopten we nog even om bij een deli koffie en een broodje te halen (veel rosbief, veel mayo en ontzettend veel kaas op een nuchtere maag) en vervolgens begonnen we aan onze klim. Deze verliep aanvankelijk soepel en binnen de geplande tijd waren we halverwege. Daarna kwam de sneeuw en werd het zwaarder (maar het was nog steeds te doen).

De sneeuw achter ons gelaten hebbend, werd het wel wat heftiger. Rotsen, modder en hier en daar een plant waren de enige fysieke dingen waar we houvast aan hadden. Enkele honderden meters voor het bereiken van de top gaf degene met wie ik aan de tocht begonnen was het op en bleef op een afgesproken plek zitten. Zelf had ik nog voldoende energie over en ben het laatste stuk daadwerkelijk naar boven gevlogen.

Op de top zag ik - ondanks de mist - pas echt hoe hoog we waren gekomen en hoe steil de afgrond aan de andere bergkant was. Ik besloot langs de meest logische weg af te dalen en toch de andere persoon onderweg tegen te komen. Het was er op een gegeven moment echter dermate glad dat ik met m'n voet van een rots afgleed, maar... gelukkig vond deze zelfde voet drie meter lager weer houvast. Ik had slechts m'n onderbeen opengehaald en verder was er niet veel aan het handje.

Ik daalde verder zonder problemen af (al passeerde ik degene die op me zat te wachten, doordat we elkaar door de dichte mist niet konden zien, op een paar meter afstand). Eenmaal weer beneden waren we van mening dat we de op het eiland zeer beroemde zondagmiddagbrunch in het Grand Aleutian niet mochten missen. Die hadden we best wel een beetje verdiend. Ongelofelijk, wat hadden ze daar lekker eten. Misschien dat ik dan ook iets te veel heb genuttigd.

Maar door driftig te typen, verbrand ik daar weer een aanzienlijk gedeelte van.

Van Kodiak via Chignik naar Unalaska (Dutch Harbor)

Wel, het heeft even mogen duren, maar na ruim drie dagen onderweg te zijn geweest, is het best wel lekker om weer eens vaste grond onder je voeten te voelen. De veerboot waarop we gekomen zijn, was weliswaar zeewaardig, maar dermate klein dat elke golfje voelde als een... Tja, als een wat eigenlijk?



De eilandjes onderweg boden vaak een troosteloze aanblik. Er stonden maar een paar huisjes, en de huisjes die er stonden waren allemaal dermate vervallen, dat je je niet voor kon stellen dat daar mensen in woonden. Het bleek toch het geval en er waren zelfs heel wat mensen op de veerboot die afkomstig waren uit, of gingen werken op één van deze Aleutian Islands (denk: rotsen, vulkanen, mist en wolken).

Aan boord waren overigens ook de grootmoeder van Jewel met haar zus (dus oudtante van de bekende zangeres) waarvan de laatste iedereen die maar geïnteresseerd was (of leek) een op 'n alternatieve geneeswijze gebaseerde massage aanbood, waarbij je zowat een been werd uitgetrokken. Maar 't was allemaal heel erg gezond en met name goed voor je organen en bloedsomloop. Bijzonder, erg bijzonder...

Eenmaal in Unalaska bleek het veel te koud om in een tentje in de onbeboste bergen te kamperen. En erg toeristisch is het hier ook al niet. De enige optie was eigenlijk een kamer te nemen in het Grand Aleutian (voor het luttele bedrag van $275,- per nacht, toeslagen niet meegerekend). Edoch, na wat rondgevraagd te hebben, wisten we met een groepje van drie een overnachting te regelen bij iemand thuis. Ook al zo'n kleurrijk type, in een misschien nog wel kleurrijker huis (paars).

Het beloven een paar mistige dagen te worden, hier op het dubbeleiland. Niettemin verwacht ik er veel van en plan nu al minstens twee bergbeklimmimngen. Alhoewel Bunker Hill (waar nog een stevig robbertje met de Japanners is gevochten) natuurlijk geen echte berg te noemen is. Zojuist hebben we al een rondleiding gehad door een Russisch-orthodoxe kerk en wat hier nog meer te beleven valt, zal de tijd en de Lonely Planet ons leren.

Tot zover voor vandaag. Ik laat weer van me horen als ik in Fairbanks ben (over drie dagen).

Een groet met zeebenen,

Michiel

PS Kreeg net te horen dat de man die op dit eiland kayaks en mountainbikes verhuurt een aantal weken afwezig is, dus ik zal weer iets met anderen moeten ritselen. Maar da's hier gelukkig de normaalste zaak van de wereld.

PS II Ga zometeen pootje baden in de Beringzee.

Sprookjesbos

Gisteren arriveerden we dan eindelijk op Kodiak Island. Het was een tocht van een uur of dertien, de slaapcabines waren allemaal bezet en we moesten dus genoegen nemen met een slaapplaats in de vorm van een daartoe niet bestemde bank op het voorschip. Natuurlijk wisten we dit op voorhand, maar het blijft een bijzondere ervaring.

De ene helft van de passagiers op de Tustumena (veerboot) bestond uit vissers die werk hadden, dan wel zochten op dit smaragdgroene eiland. De anderen waren voornamelijk inheemse mensen die hier woonden en om de een of andere reden naar het schiereiland van Kenai waren afgereisd. Ik heb veel mooie verhalen mogen horen en heb aan even zoveel weinig tot geen aandacht besteed.

Aangekomen in de haven van Kodiak ben ik naar het Visitors Center gegaan, waar men mij er uiteindelijk van wist te overtuigen niet naar het geplande Buskin River te gaan. Daar had kennelijk een stevige grizzly duchtig huisgehouden. Nou had ik dat graag met eigen ogen willen zien, maar het zou op z'n minst negen mijl lopen zijn geweest en met een zware rugtas gaat dat lastig.

Ik werd verwezen naar Fort Abercombie, waar ik m'n tentje ook op mocht zetten en wat volgens de dienstdoende mensen ter plekke eigenlijk nog een veel mooiere omgeving zou zijn ook (overigens nog steeds twee uur ploegen richting die plek). Maar goed dat ik daar toch naar geluisterd heb. Waar ik terecht ben gekomen is echt met geen pen te beschrijven (wel, met een pen misschien nog wel).



Ik sta momenteel op de rand van een rotspartij die uitkijkt over de onderliggende baai. De bomen staan er dicht op elkaar en zijn met mos overwoekerd. Voor me dus de zee en overal rondom liggen meren. Adelaars zwermen in ongekende hoeveelheden boven mijn hoofd en dan heb ik het nog niet eens over de grizzlyberen gehad, want die zijn hier talrijk. Ik ga ze zometeen op m'n mountainbike opzoeken. Ik heb er nu al zin in.

En morgen weer door naar de Aleutian Islands. Nee, echte rustmomenten zijn er niet (en da's maar goed ook).

Een groet met (verplichte) fietshelm,

Michiel

Homestead Trail & the Spit

Ben vanmorgen vroeg opgestaan. Na de douche twintig minuten bezet gehouden te hebben, ben ik gaan ontbijten bij een restaurant dat getipt werd door de Lonely Planet. Zoals je weet kun je daar altijd op vertrouwen. Lekker rendier gegeten (niet voor het eerst) hashbrowns, sop-eieren, sourdough en meer. Goede koffie ook.



Daarna heb ik bij het hostel een mountainbike gepakt en ben de 'bergen' in gereden (de Homestead Trail). Erg gaaf en tamelijk pittig (ik heb in ieder geval last van mijn benen, nu). Eenmaal boven had je een prachtig uitzicht over de baai en Cook Inlet (waar de bekende peperkoekmijnheer, Kapitein Koek, een doorgang naar de Atlantische Oceaan gevonden meende te hebben.) Ook nog gezocht naar Silver Creek en meerdere malen oog in oog gestaan met een eland (stond ik op de kaart de juiste route te zoeken, komt er een naast mij staan...)

Daarna ben ik in een rotvaart naar beneden gereden. Was behoorlijk stijl en bochtig, maar ik ben heelhuids in het dal gearriveerd. Vervolgens ben ik The Spit opgereden (een landtong die 8 mijl het water in loopt en aan het einde waarvan ik vanavond de veerboot naar Kodiak neem). Ik ga er vanavond heen liften, of bij het hostel vragen of er iemand zo aardig is me vanavond met de auto te brengen.

Ga zo bij het Visitors Center een kaart van Kodiak Island scoren en nog wat te eten en te drinken voor onderweg halen. Ik hoop dat ik in Kodiak ook de mogelijkheid heb om te internetten.

Michiel

Een nieuwe update uit Seward...

Het MSN'en zal vanaf hier niet gaan lukken. Een nieuwe mobiel kopen lijkt me in Seward, Homer, of welke plek ik voor Fairbanks ook aandoe vrijwel onmogelijk. Denk je 's in: een stadje met 1225 inwoners, waarvan de helft op zee zit (over het algemeen vissers) is niet voorzien van een winkel met dergelijke dingen. Er is één supermarkt, en die ligt vijf mijl buiten de bewoonde wereld. Ik ga proberen in Homer een telefoonkaart te scoren, zodat ik je van daaruit kan bellen. Ik mis jou namelijk ook enorm en het is stevig balen.

Ik heb gisteren Mount Marathon beklommen en nu snap ik waarom de deelnemers daarop massaal hun benen breken. Overal afgronden, enorm stijl en ongetraind gewoon niet te doen.



Ik ben tot tweederde gekomen en kreeg van mijn kompaan uit Alaska (die doet dit driemaal per week, in voorbereiding op de race on the 4th of July) te horen dat het voor een beginneling zeker niet slecht was. Dat kan ook beleefdheid geweest zijn, want in de tijd die ik nodig had om tot tweederde te komen haalde hij de top. Maar ik kon niet meer en was echt kapot.

Ik ga zo een fiets huren en Lost Lake trail volgen (als die route niet ondergesneeuwd is). Lukt dat niet, dan beproef ik mijn geluk op Resurrection Road.

Michiel